– Jak oni tam mają tę regułę milczenia i nie używają kompów, to ciekawe jak się z nimi umówisz? – zagadnąłem Karniaka. – Przez telefon nie pogadasz, maila nie odbiorą, telegramy właśnie poczta zlikwidowała, list będzie szedł długo, a i na odpowiedź trochę poczekamy, jeżeli nie zaginie gdzieś po drodze. Może wyślij gołębia.

Wyciągnąłem rodzinę na marsz niepodległości. Wziąłem ich ze sobą, żeby mi przypadkiem do łba nie strzeliło wkręcić się, zgodnie z wyobraźnią Karniaka, pomiędzy tęczowych. Jak na spolaryzowane społeczeństwo, to ludziska całkiem dobrze się bawili. Reprezentanci najróżnorodniejszych grup od prawa do lewa i z powrotem, od Sasa do Lasa, od Annasza do Kajfasza i jeszcze hopsasa, z rozradowanymi gębami czcili święto odzyskania niepodległości przez Najjaśniejszą i ani myśleli o brani

Wylądowaliśmy w „Śledziku”. Zamówiliśmy do stolika pół litra czystej, takiej zimniuuutkiej, wodę z cytryną i na zagrychę tatara. Mój ośrodek przechowywania pamięci w podstarzałym płacie potylicznym wzdrygał się, co prawda, na wspomnienie tatarów z dawnych lat, takich ze śmierdzącym jajem (fujjj!), ale w „Śledziku” jakość podawanego surowego, mielonego mięsa wołowego, z ogóreczkiem kiszonym, z cebulką i z surowym jajeczkiem, jest po prostu świetna. I zawsze go zamawiam pod wód

Kazimierz Sowa pracował w porcie przy przeładunkach worków z paszą. Kiedy podjeżdżał pociąg, dokerzy tacy jak on, wyładowywali worki z wagonów i przygotowywali je do załadunku na statki, wykonywane z kolei przez dźwigi. Pan Kazimierz był wdowcem z dwiema córkami. Żona zmarła przy porodzie drugiej dziewczynki. Jak to w powojennych czasach z rodzinami bywało, rzadko komu pozostała pełna familia. Kazimierz i jego żona byli powojennymi sierotami i po stracie małżonki chłop nie mi